Najczęstsze choroby wieku podeszłego – część I: Choroba Parkinsona.

Czym jest choroba Parkinsona i w jakim wieku występuje?

Choroba Parkinsona występuje głównie w wieku podeszłym, ok. 2/3 chorych ma ponad 65 lat.
Notuje się jednak przypadki, w których ujawniła się ona około piątej czy nawet czwartej dekady życia chorego.
Choroba polega na zaburzeniu funkcjonowania układu nerwowego – a dokładnie obumieraniu komórek nerwowych w obszarze mózgu (zwanym istotą czarną). Komórki te odpowiedzialne są za poruszanie się człowieka. Stąd choroba Parkinsona wiąże się przede wszystkim z zaburzeniami ruchu.

 

Objawy choroby.
Do głównych objawów choroby Parkinsona należą:

1. Drżenie - obejmuje ono przede wszystkim dłonie oraz nogi chorego ale również wargi, język oraz całą głowę. Występujące podczas spoczynku zanika natomiast w trakcie wykonywania ruchu.

2. Spowolnienie ruchowe – ruchy chorego są utrudnione. Stają się powolniejsze, drobne, niezgrabne i obejmują różne części ciała. Podczas chodzenia chory wykonuje małe kroki, przy których ma się wrażenie jakby nogi zawadzały o siebie. U niektórych pojawia się utykanie na jedną nogę. Mowa chorego staje się niewyraźna, a spowolnienie dotyka również górnych części przewodu pokarmowego, co powoduje trudności z gryzieniem, przeżuwaniem i połykaniem pokarmu.

3. Napięcie i sztywność mięśniowa - powodują charakterystyczną dla choroby postawę pochylonego do przodu tułowia, przygarbienia. Występują chwile kiedy chory tkwi w bezruchu jakby „zamrożenia” – ma problemy z rozpoczęciem ruchu gdy chce np. wstać lub usiąść. Sztywność mięśni powoduje również dużą trudność w wykonywaniu czynności wymagających precyzji – takich jak wiązanie sznurowadeł, posługiwanie się sztućcami czy zapinanie guzików.
Ze względu na napięcie mięśniowe zubożeniu ulega mimika twarzy chorego, ograniczona jest także gestykulacja. Pojawiają się również bolesne skurcze różnych partii mięśni.

4. Zaburzenia równowagi - powodują niestabilność postawy. Wywoływać mogą upadki i zachwiania, utrudniają zmianę kierunku ruchu podczas poruszania się chorego.

5. Problemy emocjonalne – są zazwyczaj konsekwencją wystąpienia choroby lub też przyjmowanych leków. Objawy wywołują u chorych osób poczucie wstydu i zażenowania. Obniżony nastrój przejawia się uczuciem smutku, braku nadziei, krzywdy oraz lęku przed tym co przyniesie dalej choroba.

6. Pozostałe objawy - do innych przejawów choroby należą: nadmierna potliwość, ślinotok lub suchość w ustach, spadki ciśnienie krwi mogące powodować zasłabnięcia, zaczerwienienie twarzy, zaburzenia snu, zaparcia, zaburzenia w funkcjonowaniu pęcherza moczowego. Czasem (raczej w późnych fazach choroby) wystąpić mogą zaburzenia pamięci i orientacji przestrzennej.

Przebieg choroby oraz leczenie.
Mimo ogromnego postępu medycyny, nie udało się do tej pory wynaleźć leku pozwalającego na całkowite wyleczenie. Stosowana powszechnie farmakoterapia hamuje objawy, wpływając istotnie na poprawę jakości życia chorych. W zaawansowanej fazie choroby pacjent wymaga stałej opieki. Pomoc szczególnie potrzebna jest przy czynnościach takich jak karmienie, ubieranie się, mycie, a także przy poruszaniu się. Najprostsze czynności stają się niemożliwe do wykonania. Potrzeba więc wiele cierpliwości i wyrozumiałości. Dla chorego obecność i wsparcie drugiej osoby bywa bezcenne.

 

Zainteresował Cię ten artykuł? Zapraszamy do lektury pozostałych części cyklu "Najczęstsze choroby podeszłego wieku": Choroba Alzheimera, Cukrzyca